Jeden z klasycznych filmów produkcyjnych, podporządkowany dokładnie wytycznym realizmu socjalistycznego. Jawnie propagandowe dzieło, w którym wykorzystano schematy znane z kina sensacyjnego i szpiegowskiego oraz melodramatów. Twórcy odwoływali się także do popularyzowanych przez partię idei, takich jak potrzeba ciągłej czujności czy awans społeczny kobiet. Autorem scenariusza był Adam Ważyk, w latach powojennych gorący orędownik komunizmu, który na fali postalinowskiej odwilży stał się jednym z głównych krytyków ustroju, czemu dał wyraz w słynnym „Poemacie dla dorosłych”.