Propagandowy film produkcyjny, którego fabuła została podporządkowana sformułowanym rok wcześniej na Zjeździe Filmowców w Wiśle postulatom realizmu socjalistycznego. Dzieło głosi ideę współpracy artystów z robotnikami i poszukiwania inspiracji dla sztuki wśród ludzi pracy. Na uwagę zasługuje pomysłowa „szkatułkowa” narracja, formuła „teatru w filmie” oraz zgrabnie nakreślone, choć bardzo powierzchowne analogie między bohaterami.